GMDSS – Global Maritime Distress and Safety System

GMDSS – to Światowym Morskim Systemem Bezpieczeństwa i Powiadamiania w Niebezpieczeństwie, który wszedł w życie 01.02.1992 r., a swoją pełną gotowość operacyjną osiągnął 01.02.1999 r.

System GMDSS dzieli się na cztery podstawowe obszary morskie:

– A1, akweny będące w zasięgu łączności przynajmniej jednej radiostacji brzegowej, która pracuje na częstotliwości VHF i zapewnia stałą, niezawodną łączność alarmową za pomocą DSC, w zasięgu do 30 mil morskich,

– A2, akweny żeglugi będące w zasięgu łączności przynajmniej jednej radiostacji brzegowej, która pracuje na częstotliwości MF (reszta per analogiam),

– A3, akweny w zasięgu łączności satelitarnej INMARSAT (z wyłączeniem akwenów A1 i A2), w granicach 70 stopni szerokości północnej i południowej,

– A4, akweny poza akwenami: A1, A2 i A3.

Fot. Przemek Miller

Głównym zadaniem było i jest ujęcie w formy organizacyjne całości korespondencji dotyczącej szeroko rozumianej kwestii bezpieczeństwa i niebezpieczeństwa na wodzie. System ten powstał z inicjatywy IMO – Międzynarodowej Organizacji Morskiej, przy współudziale IHO – International Hydrographic Organization – Międzynarodowej Organizacji Hydrograficznej, WMO – World Meteorolgical Organization – Międzynarodowej Organizacji Meteorologicznej oraz INMARSAT (International Maritime Satelite Organization). Celem GMDSS było na początku opracowanie skutecznych rozwiązań systemowo-organizacyjnych oraz prawnych w celu zapewnienia właściwego bezpieczeństwa żeglugi ze szczególnym uwzględnieniem sposobów alarmowania o niebezpieczeństwie, a tym samym zapewnienia wysokiej operatywności i skuteczności w prowadzeniu akcji poszukiwawczo- ratowniczych. Na podstawie długoletnich obserwacji, doświadczeń z wielu akcji ratowniczych, sposobów powiadamiania o niebezpieczeństwie opracowano ramowe założenia, które stały się podstawą działania dzisiejszego GMDSS.

Fot. Przemek Miller

Do założeń tych należy zaliczyć:

– powszechne użycie i stosowanie satelitarnych systemów lokalizacyjno-pozycyjnych,

– radiokomunikację na falach krótkich w oparciu o system SSB,

– radiotelegrafię dalekopisową, która jest przystosowana do detekcji i korekcji błędów,

– DSC (Cyfrowe Selektywne Wywołanie) w paśmie: ultrakrótkofalowym, krótkofalowym i pośredniofalowym.

Popularności systemowi przysporzył również dynamiczny rozwój na przestrzeni ostatnich 20 lat satelitarnych systemów łączności, lokalizacyjno-pozycyjnych, naprowadzania, które w znacznym stopniu przyczyniły się do dalszego rozwoju i upowszechnienia na świecie GMDSS, w skład którego wchodzą dzisiaj następujące systemy, podsystemy i wyposażenie:

GPS NAVSTAR,

– RADAR,

– NAVTEX (Nawigacyjny Teleksowy System Nadawczy),

– INMARSAT,

– DSC,

– COSPAS-SARSAT (Kosmiczny System Poszukiwania Statków – System Satelitarny Wykorzystywany do Poszukiwania Statków),

– EPIRB (Radiopława Awaryjna),

– EGC (Enhanced Group Call – System Rozszerzonego Wywołania Grupowego),

– MSI (Maritime Safety Information – Automatyczny Morski System Przesyłania Informacji),

– NBDP (System Radiotelegrafii Dalekopisowej),

– DMC (Jednostka Sterująca Informacjami w Niebezpieczeństwie),

– radiotelefonia,

– SART (transponder radarowy),

– system radionawigacyjny.

Światowy Morski System Bezpieczeństwa i Powiadamiania w Niebezpieczeństwie funkcjonuje dzisiaj w myśl następujących założeń:

– nasłuch radiowy utrzymywany jest za pomocą: DSC, INMARSAT i NBDP,

– informację o alarmie przekazuje DSC, INMARSAT oraz EPIRB w ramach systemu COSPAS-SARSAT,

– korespondencja dotycząca kwestii niebezpieczeństwa realizowana jest za pomocą systemu: INMARSAT, radiotelefonii i NBDP,

– odbiór ostrzeżeń dla jednostek realizowany jest za pośrednictwem: INMARSAT, NAVTEX, NBDP.

– lokalizację oraz naprowadzanie na miejsce katastrofy realizują transpondery radarowe SART,

– DMC (komputer okrętowy/statkowy) odpowiada za nadzór elektroniczny nad zainstalowanymi na jednostce urządzeniami wchodzącymi w skład systemu GMDSS). 

Fot.Przemek Miller

W systemie GMDSS najbardziej rozpowszechnionym, a zarazem podstawowym urządzeniem jest przenośny odbiornik GPS NAVSTAR i radiotelefon FHV z funkcją DSC. To właśnie te dwa niepozorne urządzenia stały się pewnym – de facto jedynym środkiem lokalizacyjno-pozycyjnym i łączności, umożliwiającym wymianę danych, korespondencji pomiędzy potrzebującymi pomocy znajdującymi się w szalupie lub na tratwie ratunkowej, a wyspecjalizowanymi jednostkami biorącymi udział w akcji poszukiwawczo-ratowniczej.

Przemek Miller

Analityk wojskowy. Przewiduje, analizuje, obserwuje i celnie ubiega otaczającą nas rzeczywistość natłoku zdarzeń i chaosu medialnego. Bezkompromisowy tropiciel niewygodnych faktów, szczery do „bólu” w analizach i ocenach. Ma szeroką wiedzę z zakresu łączności satelitarnej, systemu GPS NAVSTAR, GLONASS, COSPAS-SARSAT, GMDSS oraz morskich systemów bezpieczeństwa SOLAS. Fotografuje na kliszy. Miłośnik wiślanego Urzecza i zapalony spinningista.

Nie ma jeszcze komentarzy

Zostaw odpowiedź

Twój adres email nie zostanie opublikowany.

Google Play

%d bloggers like this: